Behrang Mortazavian
فیلم‌ساز و نویسنده‌ی ایرانی
نویسنده و کارگردان (همراه با هدی حمزه‌علی) فیلم برنده‌ی جایزه‌ی «روش دیوانگی» (۲۰۲۴) و نویسنده و کارگردان «قهرمان‌های بازنده» (۲۰۲۵).
«وقتی مدام توی آشوب باشی، این آشوب برات آرامشه و آرامش مقطعی برات آشوبه. می‌فهمی چی می‌گم؟»
در یک ویلای دورافتاده، «کمند» برای فیلم‌برداری در پروژه‌ای ۲۴ ساعته دعوت می‌شود؛ اما به‌زودی درمی‌یابد که با دو زن مرموز طرف است که واقعیت را با بازی درمی‌آمیزند. در فضایی وهم‌آلود و روان‌پریش، مرز بین بازی و حقیقت فرو می‌پاشد و کمند درگیر بازی‌ای می‌شود که نه نقشش مشخص است، نه راه خروجش.
نویسنده: بهرنگ مرتضویان. کارگردانان: بهرنگ مرتضویان و هدی حمزه‌علی.
«الی» پس از اقدام ناموفقش برای مهاجرت، همراه دوستانش به یک ویلای متروکه می‌رود، غافل از اینکه روحی که در آن ویلا ساکن است آن‌ها را زیر نظر دارد. روابط شکننده‌ی آن‌ها در این ویلای تسخیرشده فرو می‌پاشد. واقعیت چندپاره می‌شود و آن‌ها به نسخه‌های گوناگونی از آن کشیده می‌شوند؛ نسخه‌هایی که در هیچ‌کدامشان همه بی‌بها نجات پیدا نمی‌کنند.
نویسنده و کارگردان: بهرنگ مرتضویان.
بهرنگ مرتضویان، فیلم‌ساز و نویسنده‌ی ایرانی، با بازی با قواعد سینمایی و تلفیق ژانرها، مرز بین واقعیت و خیال را از بین می‌برد. آثارش اغلب با چند کاراکتر هم‌وزن پیش می‌روند و به دروغ، دست‌کاری روانی، روابط شکست‌خورده و مرز باریک میان وحشت و کمدی می‌پردازند.
او دانش‌آموخته‌ی ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر تهران است و پیشینه‌ی نمایشنامه‌نویسی و فیلم‌نامه‌نویسی‌اش را در ساختار فیلم‌هایش به کار می‌گیرد. دو فیلم اخیرش، «روش دیوانگی» (۲۰۲۴) که آن را همراه با هدی حمزه‌علی کارگردانی کرده، و «قهرمان‌های بازنده» (۲۰۲۵)، تجربه‌هایی در ژانرهای تلفیقی و بازی با فرم هستند. او تحت تأثیر پارک چان‌ووک، سورنتینو و هانکه است و پایان‌هایش بیش از نتیجه، به مسیر جست‌وجوی فرمی و روایی اهمیت می‌دهند.
«روش دیوانگی» در جشنواره‌های Synergy، Feedback Female و Manhattanhenge جایزه گرفته و در بخش مسابقه‌ی جشنواره‌ی فیلم زمستانی نیویورک به نمایش درآمده است. «قهرمان‌های بازنده» نیز در سال ۲۰۲۶ به جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم جیپور راه یافت.
«سینمای واقعی از تجربه‌ی زیسته آغاز می‌شود.»
بهرنگ مرتضویان
فوریه‌ی ۲۰۲۶. مقاله‌ای تحلیلی درباره‌ی فیلم و گفت‌وگو با فیلم‌ساز درباره‌ی هویت، اجرا، سانسور، حافظه و سینمای زیرزمینی در ایران (به انگلیسی).
خواندن مقاله‌ی کاملدربارهی «کدو مطبخ»، ترس کودکی و تلویزیونی که می‌خواست ما را تربیت کند.
درباره‌ی شکست، رنج دیده‌نشده و معیارهایی که از سینما قرض می‌گیریم تا زندگی خودمان را بسنجیم.
برای درخواست نسخه‌ی نمایش، برنامه‌ریزی جشنواره و مطبوعات:
behrangmortazavi7 at gmail dot com